هدف خلقت و زندگي انسان از نظر قرآن

  و ما خلقت الجن والانس الا ليعبدون . نيافريدم جن و انس را مگر براي عبادت. خداي متعال در اين آيه شريفه راه رسيدن به اين مقام را به صورت کامل بيان نموده است. اين آيه شريفه در حقيقت مي خواهد بگويد: انسان تنها از طريق عبادت خدا مي تواند به اين مقام برسد و توانايي هاي خود را آشکار نمايد و من او را تنها براي عبادت و نزديک شدن به خودم آفريده ام.

 

البته بعد حضرات معصومين(ع) در تفسير عبادت فرموده اند: اي ليعرفون. يعني براي معرفت. که البته به نظر مي رسد مقصود از اين معرفت شناخت عملي و وحدت عملي با صفات الهي باشد زيرا اولا عبادت بيشتر ناظر به عمل و قرب عملي به خداوند است و ثانيا کمال انسان در معرفت و وحدت عملي با خداوند است و معرفت و توحيد نظري، مقدمه آن است

براي شناخت هدف زندگي انسان شناخت عميق دو واژه ضرورت دارد. اول. زندگي. دوم. عبادت.

معناي زندگي: زندگي به طور کلي يعني حرکت و شدن، در هر لحظه. براي خيلي هاي به معناي مثلا ثروت مند شدن است، يا قدرتمند شدن، بعضي ها فکر مي کنند معناي زندگي اين است که از زندگي شان لذت ببرند و خوش باشند، ولي معناي حقيقي آن به معناي رشد کردن، بزرگ شدن و انسان کامل شدن است. زندگي از منظر ديني، يعني حرکت به سوي شکوفا شدن، توانا شدن، انسان شدن و اتصاف به صفات و کمالات الهي

معناي عبادت: معناي عبادت و حقيقت آن به معناي زندگي خيلي نزديک است. زندگي يعني شدن و عبادت يعني مانند معبود شدن. عبادت يعني کارهايي که انسان را به خداوند نزديک و شبيه مي کند. يعني کمک گرفتن از او براي نزديک شدن به او. ما به طور کلي در هر حالي که سعي مي کنيم مانند کسي شويم، در حقيقت داريم او را عبادت مي کنيم.

ممکن است توجه نداشته باشيم، ولي خيلي وقتها دوستمان را عبادت مي کنيم وقتي که سعي مي کنيم مانند او فکر يا عمل کنيم. بعضي ها از اخلاق و رفتار مثلا يک هنر پيشه تقليد مي کنند و آرزوي شان اين است که مثل او بشوند، اينها همه رفتار پرستشي است.

منتهي انسان موجود بي نهايتي است که کمال او در پرستش کامل مطلق است و پرستش خداوند به عنوان بهترين معبود و بزرگ ترين حقيقتي است که مي تواند او را رشد دهد و بزرگ کند و به صورت يک انسان کامل در آورد.

بنابراين هدف زندگي انسان، کامل شدن است و کمالي که براي انسان مطرح مي شود، نزديک شدن به کمال مطلق از طريق اتصاف به صفات و کمالات و قدرت گرفتن از او است.

البته انسان مظهر است و خداوند ذات هستي است و هيچ گاه مظهر، ذات، نخواهد شد، بنابراين بحث خدا شدن مطرح نيست، ولي آدمي از طريق اتصاف به صفات او مي تواند هر چه بيشتر او را در خويش ظهور دهد و به او نزديک شود..

علامت تحقق کمال در انسان کامل، تحقق قدرت ولايت و مديريت بر جوامع انساني و تاثير گذاري مثبت در جامعه و ايجاد تحول و تغيير در طبيعت و افراد انساني است. همان نيرويي که انبياي الهي با آن اعجاز مي کردند و نيز اولياي الهي بوسيله آن کرامت و کارهاي خارق عادت انجام مي دهند.

خود زندگي عرفاني، چيزي جز عبادت کردن خداوند نيست، ولي بايد توجه داشته باشيم که خود عبادت کردن، اگر چه زندگي عرفاني انسان را تحقق مي بخشد، ولي ابزار و طريق رسيدن به هدف ديگري است

هدف، اثر و نتيجه عبادت و زندگي عرفاني اين است که انسان مظهر صفات و کمالات خداوند به گونه اي شود که صلاحيت خلافت و جانشيني خداوند بر روي زمين را بيابد

***نگاهی به آینده و امید به زندگی***...